Eustachy Rylski (ur. 1944r.) – polski prozaik, dramaturg, scenarzysta. Jako pisarz zadebiutował tuż przed czterdziestką. W 1983 r. fragment jego opowiadania „Stankiewicz” opublikował tygodnik „Literatura”. W 1984 r. wydano jego dyptyk Stankiewicz wraz z drugą minipowieścią Powrót. Stankiewicza przetłumaczono na włoski, niemiecki, francuski, rosyjski, węgierski i hiszpański, Powrót na rosyjski i francuski.

Jako dramaturg zadebiutował w Teatrze Telewizji w 1990 r. sztuką „Chłodna jesień” w reżyserii Janusza Zaorskiego. Został autorem cenionych sztuk teatralnych, drukowanych również w miesięczniku „Dialog”. Szczególnie bliskie jego sercu są: „Zapach orchidei”, „Netta” i najwyżej przezeń ceniona „Chłodna jesień”. Krytycy cenią Eustachego Rylskiego za absolutne mistrzostwo w przedstawianiu ciekawych fabuł. W jednym z wywiadów sam autor powiedział: „Interesuje mnie opowiadanie historii. Takich, jakie chciałbym sam przeczytać.” Jego zdaniem, aby pisać dobre książki, sam talent nie wystarczy. Potrzeba jeszcze mądrości.

Po 20 latach przerwy, w roku 2004, powstała powieść: Człowiek w cieniu. Książka zdobyła uznanie i przyniosła mu Nagrodę im. Józefa Mackiewicza w 2005. W 2005 ukazała się kolejna powieść pod tytułem Warunek, za którą Rylski został nominowany w 2006 do Nagrody Nike. W tym samym roku otrzymał nagrodę literacką im. Władysława Reymonta.

W 2007 Świat Książki wydał zbiór opowiadań Wyspa. Książkę otwiera zmienione – wydane po raz pierwszy 20 lat wcześniej – opowiadanie Dziewczynka z hotelu Excelsior. Opowiadanie stało się podstawą filmu Antoniego Krauzego pod tym samym tytułem. Rylski napisał do niego scenariusz.

W 2016 roku otrzymał Nagrodę Literacką m.st. Warszawy w kategorii twórca warszawski.

W roku 2011 został odznaczony Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W roku 2013 został odznaczony polsko-niemiecką nagrodą im. Samuela Bogumiła Lindego.

Twórczość Eustachego Rylskiego, mająca przede wszystkim charakter psychologiczno-społeczny i obyczajowy, postrzegana jest jako nacechowana szacunkiem dla przeszłości, tradycyjna w formie i wyrazie, niepodatna na wszelkie artystyczne mody. Pisarz niejednokrotnie wskazywał jako jej literackiego patrona Jarosława Iwaszkiewicza.

Fot. Arek Markowicz