unnamed (1)

Pisarka, dziennikarka, kulturoznawczyni, przewodniczka miejska, absolwentka Gender Studies. Urodziła się w 1979 roku w Warszawie.

Zajmuje się działalnością społeczną, kierując fundacją MaMa, dążącą do poprawy sytuacji matek w Polsce, należy także do Porozumienia Kobiet. Jest laureatką konkursu Dama Warszawy 2007 oraz Wawoaktywnych 2008 (tę ostatnią nagrodę przyznaje „Życie Warszawy”). W roku 2009 nominowana do Nagrody Literackiej Nike, otrzymała również tzw. społecznego Nobla Ashoki – nagrodę przyznawaną przedsiębiorcom społecznym przez międzynarodową organizację Ashoka za wkład w budowę społeczeństwa obywatelskiego.

Chutnik zadebiutowała książką „Kieszonkowy atlas kobiet” (2008), rok później otrzymując za nią Paszport „Polityki”.

Pisarstwo Chutnik jest mocno zakorzenione w teoriach feministycznych i koncepcjach płci kulturowej (gender). W „Kieszonkowym atlasie…” pojawia się „paniopan” Roman, a na początku „Dzidzi” (2009) słyszymy echo idei tak zwanej her-story, to jest historii pisanej z perspektywy kobiet.

Jej teksty ukazały się w książkach „Kobieta i polityka”, „Queerowanie feminizmu”, „Ludzie, miasta. Literatura Białorusi, Niemiec, Polski i Ukrainy” oraz w antologii młodej polskiej prozy „Wolałbym nie”.

Niezależnie od twórczości jednoznacznie rozumianej jako literacka, Chutnik napisała przewodnik „Warszawa kobiet”. Łączy on tradycyjną poetykę opisu trasy zwiedzania, zwracającej uwagę na historie kobiet oraz ich wpływ na tkankę miasta ze wstawkami eseistycznymi.

W klimacie feministyczno-miejskim utrzymane były także wydane w 2012 roku „Cwaniary”, jak pisał Janusz R. Kowalczyk, współczesna, babska odpowiedź na „Złego” Tyrmanda.

Opublikowany dwa lata później zbiór opowiadań „W krainie czarów” to opis niezwykłej codzienności: pozornie przeciętnych postaci, które radzić sobie muszą w zaskakujących sytuacjach. Opowiadania rozgrywają się w „gorszych dzielnicach” polskich miast, wśród odrapanych podwórek i klatek schodowych.

W 2015 roku ukazała się ostatnia, jak dotąd, powieść Chutnik, „Jolanta”. Ballada o kobiecie z warszawskiego Żerania, która nie potrafi odnaleźć się w żadnej z narzucanych jej, życiowych ról, dowodzi, jak zauważali recenzenci, konsekwencji autorki, której tematy to Kobieta, Historia i Miasto. To powieść, w której pierwiastek realistyczny dominuje nad magicznym, opisująca m.in. doświadczenie polskiej transformacji.